Alsof je op het verkeerde feestje bent

Het idee dat je op het verkeerde feestje bent. Zo omschrijft Jerry (49) hoe hij zich na het overlijden van zijn moeder vaak voelde. “Je moet het in dit Facebook-tijdperk altijd leuk hebben en meedansen, maar ik kon niet langer aanhaken bij mijn omgeving.” Emotionele eenzaamheid, noemt Sander (34) het. “Je hebt wel contacten, maar mist een bepaalde kwaliteit. Je hebt het gevoel dat anderen je niet begrijpen. Dat is niet op te lossen met andere of meer contacten. Het gaat om het contact met jezelf.”

Jezelf er niet in verliezen
Volgens Sander horen gevoelens van eenzaamheid bij het leven. “Maar je moet jezelf er niet in verliezen.” Hem gebeurde dat na het krijgen van kinderen. “Ik werkte in de zorg, maar voelde me daar niet meer op m’n plek. En ook thuis was ik nu alleen nog maar aan het zorgen. Ik vroeg me af: waar ben ik nog? Het bracht negativiteit en spanning met zich mee. Dat heeft ook een weerslag op je lichaam. Ik kreeg bijvoorbeeld pijn in m’n rug. En een kort lontje. Ik was een minder leuke versie van mezelf, om het zacht uit te drukken.”
Met een filosofische en spirituele zoektocht wist Sander het tij te keren. “Ik ben erop gaan kauwen, zoeken, erover praten, lezen. Het gaat erom inzicht te krijgen in wie je bent, dat brengt rust en acceptatie. Vervolgens kun je je leven anders inrichten, bewust kiezen wat wel of niet goed voor je is. Gaan leven in plaats van geleefd te worden. Het is een persoonlijk proces, maar de inzichten die eraan ten grondslag liggen, zijn universeel.” Hij ontwikkelde samen met een andere ervaringsdeskundige een eigen methodiek en startte de School voor Eenzijn. “Wij willen mensen leren eenzijn te ervaren. Dat doen we onder meer door het delen van ervaringen, lessen filosofie, tai chi, meditatie en stiltewandelingen. In groepsverband, zodat je je kunt herkennen in en spiegelen aan anderen.”

Onderdeel van het leven
Ineke en Jerry volgden beiden de zogenoemde leerweg van de School voor Eenzijn. “Ik heb bewust leren ervaren dat ik niet afgescheiden ben, maar onderdeel ben van het leven, van alles”, vertelt Ineke. “Als ik nu vanuit liefde in plaats van uit angst terugkijk op mijn jeugd, zie ik het anders dan destijds. Het is bevrijdend om niet meer te definiëren en te oordelen. Het was ook fijn om te merken dat ik niet alleen ben in mijn zoektocht. Dat er meer mensen zijn die mijn taal spreken, op hun eigen manier.”
“Het klinkt allemaal heel spiritueel, maar ik vind het eigenlijk heel praktisch. Waar ik vroeger overal voor zou vluchten, uit angst dat ik het toch niet kan, probeer ik het nu gewoon. Zo ben ik een andere weg ingeslagen op mijn werk, als begeleider in de zorg, die beter bij mij past. Dat zou ik vroeger nooit gedurfd hebben. Het brengt me veiligheid, meer vertrouwen. Dan is mijn contact met mijn man en kinderen ook meer ontspannen. Maar het gaat in eerste instantie om de relatie die ik met mezelf heb.”
“Heel diep gaan, was het beste wat me kon overkomen”, realiseert Jerry zich, nu het beter met hem gaat. “Soms is het leven nog steeds kut hoor, maar ik ben niet meer aan het rennen en vliegen. Ik heb leren vertragen. De School voor Eenzijn heeft me anders leren kijken. Ik heb inzicht gekregen in mijn eigen gedrag en heb geleerd dat je patronen kunt doorbreken. Ik ben minder angstig, oordeel minder en stel me meer open naar anderen. Maar het blijft een proces, een doorlopende investering in jezelf.” Of een ‘helende reis’, zoals Ineke het noemt, ‘een levenslange reis’.

Foto door Daisy van Knotsenburg

Originele blog op Fonds 1818

Wil je meer weten over onze leerweg? Klik dan op onderstaande knop!

Over de leerweg