De analytische denker die ontwaakt en loslaat

door Helene Verheije

Door het vertellen van mijn verhaal wil ik 'denkers' inspireren tot loslaten van angsten en zekerheden. Hierdoor kun je een verbinding tussen ratio en intuitie vinden die zorgt voor een gelukkiger leven op vele vlakken. Op maandag 21 oktober 20.00h geef ik een life masterclass, je kunt je hier registreren: https://join.helene-lifestyle.com/let-go-and-take-back-control Of neem een kijkje op mijn website voor meer inspiratie

De analytische denker die ontwaakt en loslaat

Hélène is Founding Member van de School voor Eenzijn en zij wil met dit persoonlijke en openhartige blog mensen inspireren. We vinden vaak herkenning in de levens van anderen en daarom is het delen van verhalen zo belangrijk. Mocht je zelf geïnspireerd raken, deel dan ook vooral jouw verhaal met ons via info@schoolvooreenzijn.nl

Mijn levensverhaal – De analytische denker die ontwaakt en loslaat

Mijn leven is altijd beheerst geweest door mijn analytische brein. Totdat ik vorig jaar een wake-up call kreeg. Ik was 44 jaar oud en had alles wat ik dacht dat me gelukkig maakte. Het begon op een zonnige dag in april 2018, toen ik voor het eerst in mijn leven mijn halfbroer sprak. Geen idee welke consequenties die ontmoeting zou gaan hebben….

Het verleden

Mijn ouders zijn van tafel en bed gescheiden toen ik 2 jaar, en mijn zusje enkele maanden oud, was. Na enkel jaren hertrouwde mijn vader, kreeg een zoon, en scheidde van zijn toenmalige vrouw toen mijn halfbroer 2 jaar was. Expliciet wil ik niet een van mijn beide ouders de keuzes die zij toentertijd hebben gemaakt kwalijk nemen. Het heeft mij gevormd tot de persoon die ik nu ben. Mijn moeder deed haar best, gezien dat ze een alleenstaande bijstandsmoeder was, haar beide dochters goed op te voeden. Mijn vader was gedurende mijn kindertijd niet in mijn leven. Hieronder volgt eerst een korte beschrijving van mijn leven, zodat het makkelijker voor de lezer wordt te zien welke impact mijn ‘ontwaken’ op mij had.

Ik ben opgevoegd in een klein dorp in het zuidenwesten van Nederland. Gesteund door mijn grootouders deed mijn moeder haar best om ervoor te zorgen dat we niets materieels te kort kwamen. Terwijl ze geen baan had en niet veel geld, was er altijd eten, kleding en schoolspullen. Emotioneel was het een ander verhaal, het was meer overleven op dat gebied. Ik voelde me nooit veilig genoeg om emoties te delen en mezelf te zijn. Ik kan me niet echt een gebeurtenis herinneren waardoor ik een muur om mezelf heen heb gebouwd, maar de muur was hoog en dik. Het voelde alsof ik een buitenstaander was van alles en iedereen om me heen, ik voelde me anders dan anderen. Ik was eenzaam, voelde me niet waardevol, en was emotioneel geblokkeerd. Ik had geen vrienden of vriendinnen met wie ik close was omdat ik niet kon delen wat er in me omging, als ik dat zelf al wist. Ik ging op de autopilot, voor de veilige keuzes, en dat was afstand houden tot anderen. Op school deed ik het goed, leerde braaf en haalde goede cijfers. Maar alles bij elkaar wat het geen gelukkige jeugd. Toen ik 17 jaar was, een jaar voordat ik het huis uitging om te gaan studeren, heb ik zelfmoord overwogen. Maar ik had het lef niet, bang om wat anderen wel niet van me zouden denken. En nu ik dit zo schrijf besef ik zeker hoe ironisch dit is….

Toen ik 18 jaar was verliet ik het ouderlijk huis. Dit had een perfecte timing kunnen zijn voor een grote verandering. Meer van mezelf laten zien in een nieuwe omgeving. Maar ik maakte van geen gebruik van de gelegenheid…Ik ging naar de universiteit in een kleine stad, enkele weken voordat de colleges begonnen. Ontsnapt uit mijn vorige situatie, maar was bang voor het onbekende. Ondanks dat ik veel moest huilen, voelde ik te veel angst om dieper in mezelf te graven en met dat gevoel aan de slag te gaan. Ik dwong mezelf niet terug naar huis te gaan, naar de plek die ik net ontvlucht was, maar waar ik in ieder geval wist wat ik had. Ik was eenzaam. Dus in mijn studentenstad bleef hetzelfde gebeuren: niet in staat om een echte connectie met anderen aan te gaan. En te bang om bij mijn eigen emoties te komen, omdat ik geen idee had wat er dan zou gaan gebeuren, dat ik de controle zou verliezen. Controle die ik zo zorgvuldig met mijn analytische hersenen had opgebouwd. De survivalstrategie die me door mijn jeugd heen had geholpen, wilde ik blijven vertrouwen om ook deze nieuwe fase in mijn leven door te komen, op verstand en zonder gevoel. Door hard te werken behaalde ik mijn universitaire graad 4,5 jaar later. Direct gevolgd door het starten met het geëigende carrière pad voor een bioloog in die tijd, het doen van promotieonderzoek. Ik moet zeggen dat ik het onderzoek in het laboratorium erg leuk vond. Ik was erg gemotiveerd om hard te werken en het waren gelukkige dagen in mijn werkende leven.

Gedurende die periode begon ik me steeds meer af te vragen hoe mijn vader nou eigenlijk zou zijn. Ik begon hem te zoeken rond 1995, voordat internet echt zijn intrede had gedaan. Een grote uitdaging, die uiteindelijk succesvol was door het contacteren van verschillende instanties, personen die hem van vroeger zouden kennen, en het telefoonboek. Wat een verschil dat was met mijn tweede zoektocht, zo’n 20 jaar later, maar daarover later meer. Hij leefde een totaal ander leven dat dat ik kende. In een groot huis, in de stad, met veel mensen om hem heen, en hij had vele reizen gemaakt. Maar ik kon de connectie met hem niet echt vinden en de verschillen in levensstijl waren op dat moment te groot. Vanwege dit, en andere redenen die hier verder niet ter zake doen, besloot ik zelf na een paar jaar het contact te verbreken.

Een paar jaar later, aan het einde van mijn promotietraject, besloten mijn toenmalige man en ik te gaan scheiden. Hij had me overgehaald te gaan trouwen, ik was degene die nu wilde ontsnappen. Dit resulteerde in een vechtscheiding, hij verweet me van alles en kon me niet laten gaan. En ik kan mezelf nu voornamelijk verwijten dat ik weer wegliep voor mijn eigen emoties en alles wat dit proces in me losmaakte. Hij stalkte me, en ik bleef maar luisteren naar dezelfde verwijtende woorden. Dat was heel pijnlijk, voor hem en voor mij. Uiteindelijk was ik de dag dat ik mijn proefschrift verdedigde weer single. En ik was heel erg trots op mezelf. Dat ik dit bereikt had met hard werken en volharding. Ik had de controle en werd geleid door mijn eigen trouwe analytische hersenhelft. Er werd me een goede baan aangeboden bij de universiteit, waar ik nu nog werk, en ik verhuisde naar een kleine stad dichterbij.

Een nieuwe gelegenheid om weer opnieuw te beginnen. In ieder geval kan ik van die periode zeggen dat ik een start maakte om met mezelf aan de slag te gaan. Ik zocht professionele hulp om te kijken waarom ik niet zonder partner kon leven. Ik begon zelfhulpboeken te lezen. Uiteraard was ook ik op zoek naar liefde, maar zocht dit altijd buiten mezelf. Na wat inzichten te hebben opgedaan, durfde ik het alleen aan en brak er een periode aan waarin ik een happy single was. Ik begon eindelijk meer van het leven te genieten. Een paar jaar later ontmoette ik een man met wie ik 17 jaar een gelukkige relatie had, tot een paar maanden geleden. Ik ben hem nog steeds heel dankbaar voor die mooie periode. Hij was, en is, een rationele man, een analytische denker zoals ik. We pasten perfect bij elkaar en we hadden zelden ruzie. Maar in de enkele keren dat er frictie was, sloot ik me weer af en vertelde hem niet hoe ik me echt voelde en wat ik wilde. Het was een relatie waarin emoties niet werden besproken. Mijn muur had ik nog steeds opgetrokken en mijn verstand beschermde mijn hart. En waarom hij dit deed, ik weet het niet, en dit is verder niet de plek om te speculeren waarom. Maar samen waren we gelukkig en hadden een degelijk leven samen. Een fijn huis met dieren, twee goede inkomens, geen kinderen, en mooie vakanties. We hadden alle vrijheid die we wilden.

Mijn ontwaken

Totdat de vaste grond onder mijn voeten begon te trillen…De voorbode was aan het eind van 2017, toen ik besloot weer contact te zoeken met mijn vader. Meer dan 20 jaren waren voorbijgegaan, en omdat mensen kunnen veranderen besloot ik hem weer op te zoeken. Het moet gezegd worden dat ik geen verwachtingen had; met beide uitkomsten zou ik prima kunnen leven. Hem vinden was deze keer extreem makkelijk. Maar alhoewel hij een behoorlijk ander leven leidde dan toentertijd was ik na onze ontmoeting er niet van overtuigd dat hij intrinsiek veranderd was. Ondanks dat besloten we tot een nieuwe afspraak. Nu met mijn vriend, zijn derde vrouw, en met de stiefbroer van wie ik wist dat hij bestond maar wie ik nooit gesproken had. De lunch die we gezamenlijk hadden was ongemakkelijk, om het zacht uit te drukken. Ik had het gevoel dat mijn vader zich anders gedroeg, mijn stiefmoeder was meer gericht op zichzelf, en mijn broer praatte niet veel en ging eerder weg. Maar er waren enkele opmerking van en over mijn broer die me nieuwsgierig maakten. Ik voelde dat hij en ik overeenkomsten zouden kunnen hebben. En daarnaast zou hij me kunnen vertellen hoe mijn vader echt is, omdat hij wel altijd contact was blijven houden.

Dus zo werd het 7 april 2018. Een zonnige zaterdagmiddag, een van de eerste mooie voorjaarsdagen van een, wat zou blijken, extreem warme zomer in Nederland. Zodra hij mijn tuin binnenkwam, voelden we beiden een directe connectie. Het voelde alsof een deel van mij wat ik niet wist dat ik miste opeens opgevuld werd. Een heel bijzonder, sterk, bijna fysiek gevoel. We hebben de hele middag gepraat. De intensiteit van de interactie bleef bestaan de maanden die erop volgden. We waren yin en yang, analytische denker versus spiritueel en intuïtief persoon, mannelijke versus vrouwelijke energie. En hij liet me zien dat er meer in het leven is dat alleen je analytische brein. Ik stond open voor wat hij zei en had geen oordeel over hoe totaal anders hij zijn leven invulde vergeleken met dat van mij, maar hij vertelde me over een compleet andere wereld. Een wereld waarvan ik niet wist dat die bestond.

Maar als analytisch denker bleek het erg lastig om de dingen die hij me liet zien te laten indalen. En toen bleek er een hogere macht aan het werk te gaan om mij die dingen op een andere manier duidelijk te gaan maken… Ik kreeg verschillende fysieke ervaringen die ik niet kon plaatsen, ik maakte dingen mee die ik niet kon labelen. Stel je voor dat je enorm honger hebt direct na het eten van je ontbijt, een honger die niet van je zelf is dus. Of dat je pijn in je maag krijgt, die acuut verdwijnt op het moment dat iemand je slecht nieuws brengt. Met als gevolg dat ik extreem verward, wanhopig, maar ook uitgelaten en emotioneel was, en al die emoties wisselden per uur. Het was een achtbaan, waarvan ik niet wist of die ooit nog ging stoppen. Mijn linkerhersenhelft stopte volledig met functioneren, omdat ik geen labels had voor wat er gebeurde. De enige die ik, uiteindelijk, durfde te vertellen over wat er gebeurde was mijn broer. En uiteraard, zeg ik nu, was hij niet verrast…Niet alles in het leven bleek te verklaren door de wetenschap, en veel mensen hebben ervaringen die buiten het normaal geaccepteerde omgaan. Het leven bleef een achtbaan gedurende meerdere maanden. Gedurende lange tijd probeerde ik de gebeurtenissen te verklaren als toevalligheden. Maar de frequentie ervan, en de, soms fysieke, intensiteit waren te groot. Zo had ik bijvoorbeeld binnen een aantal weken 3 telefoonopladers en 2 computers ‘gesloopt’, en pinautomaten stopten vaak met werken als ik ze wilde gebruiken. En als je als lezer denkt, wat een rare onzin, geloof me, voor iemand als ik die nooit op iets anders dan haar analytische brein heeft vertrouwd het was extreem overweldigend en eng, dat dit echt aan mij leek te liggen.

Een lang verhaal kort in dit opzicht, ik voelde het sterkste dingen die met mijn broer te maken hadden. Totdat het enorm vervelend voor ons beiden werd. De periode die volgde was extreem pijnlijk voor mij, omdat hij een grote stap terug deed en mij losliet. Intussen was ik erg aan hem gehecht en leunde ik ook veel op hem. Maar ik moest dit alleen gaan doen, en mezelf op dit gebied onafhankelijk van hem ontwikkelen. Het gevoel blijft dat de reden waarom hij afstand nam ook met hemzelf te maken heeft, maar als dat inderdaad zo is, is dat verder aan hem om aan te pakken wanneer de tijd daarvoor juist is. Als gevolg voelde ik me weer eenzaam, gefrustreerd, en volledig onbegrepen door mijn naasten. Niet dat ik hun veel vertelde, want dat durfde ik niet uit angst voor gek te worden verklaard. Dus ik begon op internet een zoektocht naar een verklaring wat er met me aan de hand was. Maar ik had totaal geen idee naar welke woorden ik moest zoeken! De frustratie en onmacht mezelf onder controle te krijgen bleef de overhand hebben. In dezelfde tijd kreeg ik op het werk een groot conflict. Dit benam me alle energie die ik nog over had. Ik voelde me helemaal geleefd door anderen, miste elke controle, en begon bijna depressief te worden. Een openbaring kwam onverwacht op een avond in de keuken thuis. Ik was aan het bakken, en plots voelde ik me heel blij. Toen ik bij mezelf naging waarom dat was, bedacht ik dat ik anderen dus laat bepalen hoe ik me voel en eigenlijk aan het wachten was tot iemand mij zou komen redden. Maar er is is niemand anders dan ikzelf die de controle over mijn leven terug kan nemen!

Omdat ik tot nog toe niets had gevonden wat mijn achtbaan kon verklaren, en zeker mijn analytisch brein er niets van kon maken, ging ik in andere circuits op zoek. Ik begon met meditatie, maar ook o.a. met acupunctuur en energiehealers, allerlei dingen die ik nooit eerder had overwogen. En alles tegelijkertijd, dus niet echt met een wetenschappelijk verantwoorde aanpak…Ondanks dat sommige dingen erg vaag bleven, en ik de antwoorden op mijn vragen niet direct kreeg, begon ik me stap voor stap beter te voelen. Heel langzaam begon ik me te realiseren en zelfs te accepteren dat er dingen in het leven zijn die niet verklaard kunnen worden door ratio. Maar blijkbaar had ik daar een flinke pijnlijke periode voor nodig om me daarvan te overtuigen. Ik had natuurlijk zelf de keuze, op moment dat ik mijn broer ontmoette, wat ik met de informatie die hij me aanreikte zelf ging doen. Maar ik moet zeggen, sinds die ene dag in april heb ik altijd sterk het gevoel gehad dat ik dit pad nu ook echt nu moest inslaan….

Het hele proces had natuurlijk ook effect op mijn gewone leven. Ik werd extreem gevoelig voor positieve en negatieve energie van mensen rondom me heen. Om mezelf met meer positieve mensen te omgeven ging ik op zoek naar gelijkgestemden. In mijn directe omgeving ontdekte ik er gelukkig langzaam enkele, en stukje bij beetje kon ik daar ook een deel van mijn verhaal kwijt. Bij het online volgen van cursussen in persoonlijke ontwikkeling kwam ik een online gemeenschap tegen met mensen waarbij ik direct de connectie voelde. Hun digitale educatie leerde me een heleboel over mindset, maar ook over het opzetten van een eigen online onderneming. In de maanden die volgenden nam mijn zelfverzekerdheid en vertrouwen in de toekomst toe. Maar een van de grote dingen waarop mijn ontwikkeling van afgelopen een jaar een negatieve invloed op had was de relatie met mijn partner. We waren uit elkaar gegroeid. Hij zag me veranderen en we waren niet meer samen het analytische koppel dat voorheen gelukkig samen was. Samen besloten we uit elkaar te gaan, na een relatie van 17 jaar. Een pijnlijke beslissing, maar het beste voor ons beiden, omdat we nu beiden de gelegenheid hebben de keuzes te maken die ons gelukkig maken.

Hoe het leven nu is

Intussen ben ik enkele maanden single. En het ironische is dat ik de controle over mijn leven die ik dacht nodig te hebben nu bereikt heb door los te laten. Het loslaten van angst, oordelen, wat anderen denken, beperkte gedachtes, mijn identiteit. Ik ben er nog niet, stap voor stap gaat het elke keer door. En voor elke stap heb ik moed nodig. Maar ik luister naar wat mijn hart me ingeeft. En mijn hersenen, die zijn natuurlijk niet uitgeschakeld en moeten me van misstappen behoeden. Maar ik probeer me er niet meer door te laten beperken. En mijn eenzaamheid is als gevolg van dit proces voorbij. Het is zelfs anders, ik voel een soort van connectie met heel veel anderen op een zeer fijne manier. De periode die ik doorging was nodig, maar zeer zeker niet gemakkelijk, om deze vrijheid te krijgen.

Ik heb dit verhaal opgeschreven voor mijn eigen helingsproces, maar zeker niet minder voor anderen die in een vergelijkbare situatie zitten. Een heftige gebeurtenis kan je analytische brein tijdelijk uitschakelen en daarmee alle vaste grond onder je voeten wegslaan. Wetende dat ik niet alleen was en dat anderen door een vergelijkbare periode heen zijn gegaan had mij veel troost kunnen brengen. Nu voel ik me sterk, met een groot gevoel van vrijheid en gebrek aan angst voor de toekomst. En dat ik wat ik iedere lezer die zich in mijn verhaal herkent toewens en ik hoop dat mijn verhaal hun erbij kan ondersteunen..

Op dit moment ben ik op avontuur, om mijn hoofd en hart tot een mooiere verbinding te brengen. Hierbij wil ik alle ballast die ik niet meer nodig heb loslaten. Mocht je me willen volgen, dan kan dat op Instagram www.instagram.com/heleneverheije. Of anders direct contact via h.verheije@gmail.com

En uiteraard vind ik het leuk als je een reactie plaatst op mijn blog!

2 suggesties bij “De analytische denker die ontwaakt en loslaat

  1. René Waterreus zegt:

    Ha Helene, ik heb je verhaal nu een paar keer gelezen. En het blijft me raken. In elk verhaal dat ik hoor binnen deze community zit eenzelfde kern die volgens mij iedereen hier herkent. Maar bij sommige verhalen is de herkenning groter dan bij andere. Dat heb ik persoonlijk bij jouw longread. Het analytische brein heeft ook mij heel lang in de weg gezeten (en doet dat af en toe nog steeds).

    Sander en ik ontdekken de kracht van het delen van verhalen de laatste weken steeds verder. Natuurlijk wisten we dat al maar de impact van échte, persoonlijke verhalen is vele malen groter dan we kunnen vermoeden. Op dat gebied zit er vanuit de School overigens nog veel meer aan te komen, maar daarover later op een andere plek meer. Wat mij betreft heb jij in ieder geval het startschot gegeven voor een mooie serie krachtige verhalen, Dat er hier veel meer mogen volgen!

  2. Pascale Metz zegt:

    Dag Hélène, je verhaal is mooi om te lezen! Ook heel herkenbaar! Naar je gevoel luisteren is het beste wat mij 11 jaar geleden is overkomen; maar ook na 11 jaar is dat brein deel vaak nog heel actief! Ik doe de cursus op zaterdag en zondag in oktober en ben heel benieuwd naar nieuwe inzichten ook door verhalen van anderen.

Een bericht schrijven