Geruisloos leven

door René Waterreus

Samen met Sander ben ik Co-Founder van de School voor Eenzijn. Een lange periode van eenzaamheid bracht mij tot over de grens van het betamelijke. En daar, op de bodem, vond ik de weg naar buiten. Die inzichten wil ik niet voor mezelf houden!

Geruisloos leven

Afgelopen dinsdag werd ik pas om half tien ’s ochtends wakker. Even wreef ik in mijn ogen toen ik naar de wekker keek. Want ik kon de cijfers die daar stonden niet direct geloven. Maar het was toch echt waar. Half tien. Voor mij een absolute uitzondering. Want doordeweeks gaat de wekker om zes uur. En op de dagen dat het alarm niet aanstaat, wordt het zelden later dan half acht dat ik mijn benen uit bed slinger.

Vanaf het moment dat ik opstond en me even uitrekte, werd ik me gewaar van een enorm weldadige lichamelijke rust. Meteen schoot een analogie door mijn hoofd; ik heb al weken geluisterd naar een radio waar lichte ruis door de zender heen zat. En nu kwam de muziek ineens kristalhelder uit de speakers. Zo voelde mijn lichaam aan na bijna tien uur slaap. Weg ruis!

Gastronomisch geluk

Op zo’n ochtend kan je maar een ding doen: zo lang mogelijk genieten van de rust. En dat deed ik dus ook. Kalmpjes ontbijtend probeerde ik een verklaring te zoeken voor waar deze lichamelijke stilte opeens vandaan kwam. Want de laatste keer dat ik dit zo intens gevoeld had zou zomaar geweest kunnen zijn toen ik nog een kind was.

Destijds ging ik uit eten met mijn ouders en mijn broertje. Ik moet een jaar of twaalf geweest zijn. Eten in een restaurant deden we niet heel vaak. Maar deze keer was extra speciaal, want het betrof een uiterst chique restaurant. Obers liepen er in pak, de tafels waren gedekt met echt linnen en kristallen glazen en op het menu stonden gerechten waar ik nog nooit van had gehoord.

Klassieke stoelen van rood pluche stonden op ons te wachten. En hoe heerlijk zacht zaten die. Ik was net groot genoeg om mijn voeten op de grond te kunnen zetten. Ik zat perfect! Ik was in vertrouwd en intiem gezelschap, het eten was fantastisch en de obers behandelden me niet als kind maar als een serieus te nemen gast. Wat kon mij nog gebeuren?

In die toestand ervoer ik voor eerst – en misschien tot afgelopen dinsdag wel voor het laatst – die overweldigende fysieke stilte. Het ruisen was gestopt. Ik kon niet anders dan alleen maar daar zijn. En dat bedoel ik zowel met de nadruk op ‘daar’ als op ‘zijn’. Daar en nergens anders dan daar, me vol bewust van elke spiertje dat het pluche raakte en van elke smaakpapil die iets nieuws proefde. En daarom ook ‘zijn’; er was geen ruimte voor afleidende gedachtes, herinneringen, zorgen over morgen of andere irritaties.

Genieten met de hoofdletter G

Puur genieten. Dat is wat ik deed, zowel op die bewuste avond in dat restaurant, als op de lome ochtend afgelopen dinsdag. Maar wat is dat eigenlijk, genieten? Etymologisch gezien, komt het voort uit woorden die van oorsprong ‘ontvangen’, ‘gebruiken’ of ‘doorstaan’ betekenden. Allemaal betekenissen waarin ik me wel kan vinden.

Maar ik vind het eigenlijk veel leuker om er mijn eigen etymologie op toe te passen. Wat mij betreft zit de kern van het begrip in de stam van het woord: ‘niet’. Genieten gaat om wat ik op dat moment allemaal niet ben: niet afgeleid, niet gefrustreerd, niet aan het piekeren, niet met mijn gedachten bij toekomst of verleden. Niet ergens anders. Niet in een andere tijd.

Het enige wat ik jammer vind, is dat de verklaring van het begrip – door het woord ‘niet’ – zit in de ontkenning van iets anders. Dat vindt mijn taalgevoelige zelf lelijk. Zou het dan toch zitten in een van die oorspronkelijke woorden? Van de drie die ik noemde, vind ik ‘doorstaan’ misschien wel de mooiste.

Echo naar Awareness

Iets doorstaan heeft iets stoers, iets onaantastbaars. Er was van alles aan de hand, maar ik stond recht overeind en ik heb het doorstaan. Ik kan het bijna letterlijk voor me zien: de camera filmt me vanuit kikkerperspectief. Terwijl de storm raast, sta ik rechtop, onverschrokken, de handen in de zij, met een scherpe blik en milde glimlach op mijn gezicht.

In dit beeld zit het genieten niet in het waarderen van de omstandigheden. Het zit in mijn eigen capaciteit om de rust te bewaren en ongeschonden uit de strijd te komen. Ondanks dat ik al die externe omstandigheden heb doorstaan. Ik geniet van de simpele wetenschap dat stormen komen en gaan maar dat die innerlijke rust er altijd is.

En dan zijn we plotseling bij de term Awareness, zoals we die in de leerweg van de School voor Eenzijn gebruiken. Die vlag dekt namelijk vrijwel dezelfde lading. Maar waar we deze term in onze trainingen groots en meeslepend neerzetten, wordt in de voorbeeld de eenvoud ervan duidelijk.

Commitment

Zowel awareness als genieten in de betekenis die ik hier hanteer, zijn zaken waarop je intapt als je het nodig hebt. Je hoeft er niet naar te zoeken, het is er al. Het vereist alleen training en commitment om jezelf daartoe te brengen. Het zijn twee vormen van trouw zijn aan jezelf. Trouw aan de rust die altijd al deel uitgemaakt heeft van wie en wat jij bent. En trouw aan jouw afspraak met jezelf om je daaraan te blijven herinneren.

Dat is ook wat ik afgelopen maandagavond had gedaan. Tussen de decemberdrukte, twee banen en een ernstig zieke vader had ik geluisterd naar mijn lichaam en verstaan dat het rust nodig had. Ik gaf toe aan mijn vermoeidheid en liet mijn lichaam rusten. En dat had onmiddellijk resultaat. Nu ik mijn fysieke zelf had gegeven wat het wilde, ervoer ook mijn geestelijke zelf de vredige stilte die dat met zich meebrengt.

We vergeten vaak dat we niet afhankelijk hoeven zijn van spontane momenten van Awareness. Je hoeft niet te wachten totdat je op een ochtend spontaan volledig uitgerust wakker wordt. Je kunt het altijd opzoeken, jezelf eraan herinneren. Zolang je jezelf maar committeert aan jouw wens om er altijd bij te kunnen.

Genieten in de zin van Awareness vereist niet altijd vol begrip van wat het is. Soms is het zo simpel als je kont op een zachte stoel planten of je lijf onder een dekbed leggen wanneer je voelt dat je dat het hardste nodig hebt. Gun jezelf dat geruisloze leven!

Leave a Reply