Vier ervaringen met Eenzijn

door Suus Venings

Suus Venings is ‘rust in je hoofd specialist’! Ze leert je om eigenhandig de baas te worden over je drukke brein, waardoor je beter gaat presteren en gaat voelen wat je werkelijk verlangt. Via nieuwe gewoonten die je jezelf eigen maakt, kom je uit de overlevingsstand en start je als vanzelf met het bewust creëren van een leven in lijn met jouw werkelijke verlangens.

Vier ervaringen met Eenzijn

De filosofie van de School voor Eenzijn inspireerde mij om me eens te bezinnen op de vraag wat eenzijn eigenlijk voor mij betekent. Al bij de eerste gedachten hierover werd het mij duidelijk dat ik verschillende ervaringen heb waar het concept ‘eenzijn’ bij past. Ik bespreek er in dit artikel vier:

  1. Eenzijn door in alle openheid en dus kwetsbaarheid de verbinding met anderen aan te gaan.
  2. Eenzijn door ‘het zelf’ op te vatten als bewustzijn en niet als alles waarmee je jezelf identificeert op basis van bijvoorbeeld lichaam, persoonlijkheid en gedachten.
  3. Eenzijn door te stellen dat iedereen deel is van hetzelfde bewustzijn
  4. Eenzijn door identiteit, intenties, denken, woorden en gedrag met elkaar in overeenstemming te laten zijn.

Van afsluiten naar verbonden met anderen door openheid

Als kind heb ik heel vroeg de beslissing gemaakt mij niet te laten kennen en mij flink voor te doen. Ik huilde nooit en als ik moet huilen dan vocht ik tegen mijn tranen. Als ik ongelukkig was in de klas en er buikpijn van had dan gaf ik alleen aan dat ik ‘ziek’ was, maar vertelde niet over mijn buikpijn. Wanneer ik onder de mensen was observeerde ik de boel maar hield zelf mijn mond. Slechts enkelingen kregen meer van mijn ‘ware aard’ te zien. De rest ‘mocht niet weten’ dat ik kwetsbaar was, onzeker en dat ik bang was door de mand te vallen als ‘raar’.

Hoe eenzaam deze manier van in het leven staan was, voelde ik pas echt toen ik ervaarde hoe het was om te openen naar anderen. Door heel lang mensen te observeren en veel vragen te stellen, kreeg ik door dat veel mensen in zekere zin een masker op hebben naar de buitenwereld toe en dat er in ieder persoon diezelfde kwetsbare kanten blijken te zitten als die ik van mijzelf kende.

Toen ik door had dat zo’n beetje iedereen op zijn of haar manier worstelt met onzekerheden en angsten, dat iedereen problemen heeft en dingen heeft meegemaakt die iemand gevormd hebben, durfde ik te openen. Durfde ik aan steeds meer mensen mijzelf te laten zien.

Het moment dat ik hier een paar stappen in zette, merkte ik al een enorme transformatie van mijn leven. Het was echt het verschil tussen met enige angst voor anderen de wereld tegemoet treden en met vertrouwen. Er was opeens niemand meer om bang voor te zijn. Ik zag in dat we gelijk waren. Weliswaar verschillende verhalen/issues maar in de diepste kern toch allemaal met dezelfde angsten en behoeften.

Dit had een groots effect op mijn welbevinden. Ik had veel meer diepe en openhartige gesprekken met mensen. Mensen op straat waren opeens veel meer in voor een praatje. En dit gaf mij enorm veel energie, want het was echt zo compleet anders dan ik tot nu toe gewend ben. Ik voelde mij niet meer alleen maar verbonden met anderen.

Het openen van mijzelf is iets wat nog steeds doorloopt. Het lijkt alsof er steeds een volgend level te bereiken is van openzijn. Ik heb lang de neiging gehad om slechts bepaalde stukken van mijzelf te delen met andere mensen en dan vooral de stukken waarvan ik wist dat die mensen daar sowieso voor open stonden.

Het delen van relatieperikelen of mijn angsten was bijvoorbeeld niet iets waarvan ik ooit gedacht had dat ik het met mijn vader zou delen. Ik heb altijd een gewoonte gehad om te laten zien dat alles goed ging om te voorkomen dat mijn ouders zich zorgen zouden maken.

Het delen van mijn enthousiasme voor spiritualiteit zou ook niet iets zijn wat ik normaalgesproken met mijn zus zou delen. Maar ik heb na het overlijden van mijn moeder een switch gemaakt naar steeds bewuster volledig eenduidig mijzelf zijn en laten zien. In de praktijk betekent het meer openheid over alles richting alle mensen met wie ik het gesprek aan ga, dus ik hou mijn manier van in het leven staan niet achter omdat de ander er anders in staat.

Tijdens een netwerkgesprek ben ik bijvoorbeeld ook niet meer zo dat ik terughoudend ben in het laten zien hoe het echt met mijn onderneming en mijn ondernemerschap gaat. Als ik tegen dingen aanloop of twijfels heb dan ben ik daar nu open over. Dit maakt gesprekken echter. Mensen voelen op een bepaalde manier toch wel als iets niet helemaal zuiver is en dat kan een blokkade vormen voor de ander om zich wel volledig te openen. Wanneer twee mensen zich openen heb je een prachtige verbinding en dat voelt super. Dus daarom zet ik deze koers door.

Eenzijn: ‘Ik ben zuiver bewustzijn’

Ik had dus op een gegeven moment door dat wel allemaal mensen waren met gelijksoortige mensenproblemen. Dit zorgde voor verbinding. In mijn spirituele zoektocht leerde ik op nog een ander niveau naar mijzelf te kijken. Buiten mijn lichaam, buiten mijn persoonlijkheid, buiten mijn overtuigingen, buiten mijn gedachten, buiten mijn gedrag is er ‘bewustzijn’.

Ik zag in dat dat bewustzijn een soort basis was. Iets wat is nog voordat er iets gedacht of benoemd wordt. Waarbij ik dus in zag dat ik mijzelf in essentie op zou kunnen vatten als dat basis-iets wat volledig neutraal is en dat alles wat ik denk of benoem op of in die basis verschijnt, waarbij ik zelf dus niet ben wat ik denk of hoe ik mijzelf benoem.

Hierdoor zag ik ook in dat ik ‘bovenop’ die basis als het ware al die andere laagjes van mijzelf kan creëren door bijvoorbeeld de gedachten te kiezen die ik over mijzelf denk. Want als toch alles een creatie is bovenop die basis, dan denk ik liever over mijzelf: ‘Ik ben mooi’ in plaats van: ‘Ik ben lelijk’.

Wat ik ook een tijdje gedaan heb, is zoveel mogelijk te trainen om niet te creëren bovenop die basis, dus door eerder in neutrale termen te denken als: ‘Ik ben’, zonder het verder in te vullen. Te denken: ‘Het is’, bij omstandigheden zonder het verder te duiden als iets goeds of slechts. Daarnaast zoveel mogelijk mindful te zijn en zoveel mogelijk te gaan voor de directe ervaring van het leven via de zintuigen. Dus geen hele gedachten tijdens het lopen naar de tuin om iets weg te gooien in de prullenbak, maar het geritsel van je voetstappen te horen op de bladeren, de druppelende regen te voelen op de huid, de geur te ruiken van de container.

Die insteek van het leven voelde heerlijk zen alleen voelde het wel weer in zekere mate afgescheiden van het leven. Ik voelde me in zekere zin ‘uitgepraat’ en ik leefde dusdanig in mijn comfort zone dat het niet echt meer als leven voelde. Ik heb het besef van ‘ik ben bewustzijn en de rest is gecreëerd’, meegenomen een leven in, waarin ik ervoor gekozen heb om wel vanalles te zijn en dus bewust invulling te geven aan ‘wie ik ben’ buiten dat ‘aanwezige bewustzijn’. Ik noem dat bewuste levenscreatie.

Wat ik doe, is als een soort spel waarbij ik mijzelf en mijn leven steeds meer in lijn breng met hoe ik dat verlang zonder daarbij de gedachte meer te hebben: ‘Ik kan pas gelukkig zijn als ik dat of dat bereikt heb.’

Eenzijn: ‘We zijn allemaal hetzelfde bewustzijn’

Aan de basis van ieder mens ligt dat bewustzijn dat ik eerder beschreef als de soort blanco basis van waaruit al het andere wordt gecreëerd. Het is mijn aanname dat dit bewustzijn als een energie is die altijd blijft bestaan. Dat er als het ware één ‘stofje’ bewustzijn is waarvan ieder mens een stukje in zijn/haar lichaam heeft en dat dit stofje zich weer bij het grotere geheel van bewustzijn voegt wanneer het mensenlichaam sterft. Mensen hebben dus een ‘fysiek’ deel en een ‘niet fysiek’ deel en dat ‘niet fysieke’ deel van ons is dus eigenlijk deel van een groter geheel. Alsof we in onze lichamen afzonderlijke golfjes kunnen zijn, maar in z’n geheel deel zijn van dezelfde oceaan.

Qua theorie is het eigenlijk niet relevant, maar wat ik wel relevant en interessant vind, is om te leven vanuit deze aanname. Want wat betekent het wanneer we allemaal eenzijn? Wanneer ik op het diepste niveau jou ben en jij mij? Hoe gaan we dan met elkaar om? Het voeren van een oorlog is wanneer we ‘eenzijn’ een oorlog tegen jezelf. Een ander buitensluiten, is jezelf buitensluiten. Een ander veroordelen, is jezelf veroordelen. Vanuit dit perspectief bekijk ik regelmatig de wereld om mij heen. Als iemand ‘iets geks’ doet, dan zeg ik in mijzelf ‘Here I go again’, in lijn met een eenzijnsoefening van Neale Donald Walsch, schrijver van ‘Conversations with God’. Ik zie bijvoorbeeld een persoon dronken rondlopen op straat. Door te zeggen: ‘Here I go again’, zie ik op dat moment wie ik in potentie ook kan zijn en niet ‘een dronken gek’. Dat geeft een andere houding en gevoel in het voorbijgaan en wanneer die persoon bijvoorbeeld struikelt, zul je als het goed is eerder te hulp schieten.

Ik was als mens altijd erg ingesteld op ‘van betekenis zijn’ voor anderen. Maar wat ik steeds meer inzie is hoe ontzettend belangrijk het is om werkelijk goed voor mijzelf te zorgen. Niet alleen voor mijzelf dus, maar ook voor de wereld. Wanneer ik mij bijvoorbeeld helemaal zou overwerken en zou stoppen met voor mijzelf zorgen om een prestatie voor een ander te leveren dan kan ik misschien eenmalig iets van gemiddelde kwaliteit opleveren. Daarna ben ik uitgeput. Terwijl als ik zorg dat ik qua energie en stemming in orde ben en vanuit die energie doorgeef wat ik ook werkelijk in overvloed te geven heb dan ontstaat er alleen maar meer wenselijks. Anderen profiteren en wat ik geef komt ook weer bij mij terug.

Dit hele verhaal typ ik nu in zo’n dertig minuten. Het stroomt vanzelf, want schrijven over dit soort onderwerpen gaat bij mij vanzelf. Het in flow bezig zijn geeft mij een goed gevoel en dat geeft mij direct weer meer energie om door te gaan met creëren. Sterker nog: ik ben dit stuk gaan schrijven OM energie te krijgen om wat werk te doen waar ik tegen op zag.

Alignment

Een andere praktische vorm van eenzijn wat ik aan het internaliseren ben, is om mijn identiteit, intenties, denken, woorden en gedrag met elkaar in overeenstemming te laten zijn. Ik heb beseft dat ‘interne en externe consistentie’ een sleutel is voor een authentiek leven waarin je je goed voelt, waarin dingen lukken, waarin je makkelijk pure verbindingen maakt, waarin de juiste mensen ‘je leuk’ vinden, waarbij je passende opdrachten naar je toe trekt.

Eigenlijk komt hier ook al het bovenstaande in terug. In ‘consistente alignment’ laat je zien wie je werkelijk bent. Je bekend aan iedereen dezelfde kleur en bent dusdanig trouw aan jouw alignment dat je dus geen concessies doet in ‘jezelf zijn’ om door iemand aardig gevonden te worden of om afwijzing van die persoon te voorkomen.

Via alignment creëer je bewust je leven. Ik kies er bijvoorbeeld voor een sportief persoon te zijn en wanneer ik dit consistent uit via: Identiteit: ‘Ik ben een sportief persoon.’ Intenties: ‘Ik sport iedere maandag, woensdag en vrijdag’ Denken: ‘Ik ben sportief.’ Woorden: ‘Ik ben sportief.’ Gedrag: Daadwerkelijk drie keer sporten.

Als ik hierop ingesteld blijf en weg blijf van andere, tegengestelde beweringen en gedragingen dan kan ik niet anders dan een sportief persoon zijn. Terwijl je dus een ‘sportief persoon’ kunt creëren van een ‘niet sportief persoon’ in eerste instantie door je alignment op orde te brengen.

Wanneer je als mens op deze manier lekker in ontwikkeling bent dan kan het goed zijn dat andere mensen jouw voorbeeld volgen. Want wat je aan jezelf geeft, geef je ook aan anderen. Wanneer ik bijvoorbeeld ernaar leef dat ik sportief ben, gezond, sociaal vaardig als voormalig stijve hark, verstokte roker met een sociale fobie dan zijn er als vanzelf mensen die zien wat er mogelijk moet zijn voor hen. Je kan het bewijs worden dat iets wat schijnbaar onmogelijk lijkt toch kan en dat heeft al een groot effect op anderen.

Het is als wanneer een schijnbaar onmogelijk record verbroken wordt, dat er in een keer veel meer mensen diezelfde tijd/hoogte/snelheid halen alleen omdat ze simpelweg hebben kunnen zien dat het mogelijk is.

Een manier om anderen te upliften naar hun volgende level dus en dat zonder dat je echt je heel concreet hebt ingespannen voor anderen. Het enige wat je gedaan hebt is je interne en externe wereld in lijn gebracht met je eigen verlangens. Wat nu heel simpel klinkt, maar als je het mij vraagt is het een soort topsport in het ‘eenzijn’. Sterker nog, misschien is dit zelfs wel wat mens-zijn behelst.

Vragen

Mocht je vragen hebben over mijn kijk op Eenzijn, stel ze gerust hieronder via een reactie op dit blog. Mocht je dit artikel willen delen binnen jouw netwerk, dat kan gezien dit een openbaar blog is.

Tekst: Suus Venings | persoonlijke website | Vorige blog over meditatie

Beeld: Fleur Waterlander | persoonlijke website


Ben je nog geen lid en wil je ook graag meebloggen, discussiëren, meedoen aan onze leerweg en/of zelf lessen aanbieden, geef je dan op als Founding Member van de School voor Eenzijn via onderstaande knop:

Aanmelden!

2 suggesties bij “Vier ervaringen met Eenzijn

  1. René Waterreus zegt:

    Kijk, dit is een mooie praktische invulling van wat eenzijn is in het dagelijkse leven. Wat fijn om te lezen, Suus!

    Herkenning zit voor mij vooral in het eerste deel. Ik denk dat voor veel mensen geldt dat het tegenovergestelde van eenzijn – dat wat wij hier doorgaans eenzaamheid noemen, maar in feite onder vele andere noemers kenbaar is – vaak al in de vroege jeugd gevormd is. Ook ik was een kind dat zich niet uitte, mooi weer speelde en alleen maar observeerde. Daarmee maakte ik mezelf een toeschouwer van het leven in plaats van een deelnemer eraan. En dat gevoel is decennia lang blijven hangen.

    Het punt is dat we onszelf heel lang wijsmaken wat en wie we zijn en daar hardnekkig aan vasthouden. Die concepties plaatsen we als het ware tussen ons fysieke zelf en het grote Zelf dat we allemaal zijn. Dat wat jij, Suus, het grote geheel van bewustzijn noemt. Wat mij betreft is het probleem daaraan dat we die buffer vooral plaatsen in onze ratio. En dat is een uiterst effectief instrument dat ons continu wijsmaakt – en blijft wijsmaken – dat die concepties de waarheid zijn.

    Ik ben zo blij dat je Neal Donald Walsch noemt als een van je bronnen. Ik las zijn boeken eerder in mijn leven maar toen kwamen ze te vroeg, het raakte me wel maar net niet in de kern. Nu ben ik begonnen aan een herlezing en het is een continu feest van herkenning van inzichten die ik de afgelopen tijd opdeed. Zijn boeken geven, net als jij in deze longread, een praktisch inzicht in hoe je van rationele concepties, via congruente gedachte, woorden en daden, naar het gevoel van eenzijn komt.

    Wat dat betreft zou ik best nog meer van je willen lezen hoe jij dat nu precies doet; het leven en handelen naar het echte weten van eenzijn. Mag ik je daartoe uitnodigen?

    • Hoi René,

      Wat leuk om je openhartige uitgebreide reactie te lezen! Waar ik even mee wil reageren is een verwijzing naar de video van Teal Swan: ‘How to be authentic?’ Zij legt echt heel mooi uit hoe het komt dat we zoveel moeite hebben om onszelf volledig te laten zien aan anderen en ze geeft ook praktische tips om hierin te ontwikkelen.

      Neal Donald Walsch leerde ik kennen via een masterclass op MindValley. Ik heb vervolgens nog een aantal video’s van hem gekeken op YouTube. Daarna kwam ik zijn eerste boek tegen in de kringloop en ik heb zijn vierde boek ‘Awaken the species’ aangeschaft. Voor mij kwam Neal juist weer wat laat op m’n pad maar had wel die ervaring van herkenning, en een aantal dingen kwamen door zijn manier van verwoorden toch weer anders bij mij binnen tot dan toe.

      Hoe ik het handelen en leven naar eenzijn doe, is iets wat continu in ontwikkeling is en het is ook nog iets wat door mijn hele zijn en doen en laten verweven zit. Als ik het kort zou moeten zeggen, dan ga ik ervan uit dat ik een kosmisch wezen ben die hier een fysieke ervaring aan het creëren en aan het beleven is. Ik ga ervan uit dat ik mijn ervaring en uitkomsten creëer met mijn gedachten, verwachtingen, woorden, gedrag, keuzes etc.

      Ik ga ervan uit dat er werkelijk niets is wat het waard is om mij zorgen over te maken. Alles wat ik kan zien als een obstakel zie ik als een training voor mijn innerlijke vrede. Blijf ik in vertrouwen, dankbaar, evenwichtig, opgewekt, innerlijk vredig of kies ik onbewust of bewust voor de illusie van onveiligheid, tekort, afgescheidenheid? Dat laatste heeft geen enkele aantrekkelijkheid meer omdat ik weet dat geloof hierin mij niks wenselijks kan brengen.

      Ik ben iemand die dan ook snel uitzoomt als mijn gedachten met mijn innerlijke vrede aan de haal proberen te gaan. Dan stuur ik bij. Ondertussen stop ik ook mijn hoofd niet in het zand en zijn er voor mij meerdere momenten op een dag waarop ik zelfonderzoek doe en al reflecterend bepaalde aannames of patronen bij mijzelf opspoor die aan de oorsprong liggen van bepaalde dingen die een beperking vormen in mijn vrijheid. Ik ontken dus niet dat er bepaalde dingen niet in lijn zijn met zoals ik dat zou willen, maar ik kies ervoor om er niet op de manier ‘zorgen maken’ aandacht aan te geven. Ik zoek liever de kern op, soms is dat een trauma en als ik er weer een te pakken heb dan doorloop ik een proces (op mijn eigen website heb ik een blogserie staan over de stappen die ik dan doorloop).

      In sociaal contact train ik mijzelf eerlijk en open te zijn. Te beschouwen wat het is wat ik wil beschermen/achterhouden en juist dat bewust te laten zien. Daarnaast doe ik onderzoek naar hoe het concept van onvoorwaardelijke liefde in de praktijk te brengen is. Kan ik mijzelf als het ware uitbreiden door de belangen van anderen ook als mijn belangen te zien? En kan dit ook door mijn omgeving te zien als een deel van mij, waardoor voor de omgeving zorgen als voor mijzelf zorgen kan zijn?

      Verder train ik mijzelf om zelf-integer te zijn. Ik vind het belangrijk om mij in lijn te gedragen met wat ik zeg of met mijzelf afspreek. Voorheen zag ik daar de noodzaak minder van in, maar nu zie ik in dat ik totale verantwoordelijkheid heb voor mijn leven en omdat ik met mijn eigen gedachten doen en laten creëer, ligt zo’n beetje mijn hele ervaring in mijn eigen beïnvloedingssfeer. Om de verantwoordelijkheid ook daadwerkelijk te pakken op ieder gebied, is zelf-integriteit belangrijk geworden voor me. En dat zit ook weer verweven in alles: pak ik de verantwoordelijkheid over mijn gedachten, lijf, business, relaties zodat ik in lijn ben met wie ik werkelijk wil zijn of laat ik mij leiden door mijn reptielenbrein die via gewoonten en een heel angstsysteem alles wil laten zijn zoals het is?

      Het ‘leven naar’ heeft dus eigenlijk betrekking op iedere keuze en iedere gedachte. Hier kan ik dus nog oneindig veel over schrijven. Gelukkig heb ik hier de ‘Hoe doet Suus dat rubriek’ 🙂

Een bericht schrijven