Vol vertrouwen communiceren

door Sander Ritman

Co-founder van de School voor Eenzijn.

Vol vertrouwen communiceren

Ben je zo iemand die overal oeverloos over kan nadenken? Een echte twijfelaar die zichzelf met zijn eigen twijfels regelmatig in de weg zit? Dan is het je wellicht ook niet onbekend dat je niet altijd volledig en vol vertrouwen aanwezig bent. Je gedachten dwalen geregeld af en een doodnormale ontmoeting, begroeting of gewoon simpelweg met vol vertrouwen communiceren kan een opgave voor je zijn. In dit blog zet ik uiteen wat er nodig is voor een geslaagd samenkomen van twee mensen en waarom alles uiteindelijk gebaat is bij Vertrouwen met de hoofdletter “V”.

Tegenwoordig lijken de dingen waar je over na moet denken alleen maar te zijn toegenomen. Neem bijvoorbeeld onze begroetingsrituelen. Ik ben opgevoed met de traditioneel Hollandse drie zoenen op de wangen. Als kind, waarbij mijn wereld zich vooral afspeelde binnen de familiekring, hoefde ik er aanvankelijk niet veel over na te denken hoe iemand te begroeten. Maar naarmate ik ouder werd namen de mensen om mij heen toe en daarmee ook de verschillende begroetingsrituelen. De een gaf een hand, de ander een kus op de wang, weer een nader twee kussen en de echte enthousiastelingen gingen voor de knuffel.

Totaal verwarrend wanneer je denkt vast te kunnen houden aan één soort gebruik. Nu, met de Corona-maatregelen, zijn er extra moeilijkheden bijgekomen. Fysiek contact mag niet van sommige mensen maar van anderen weer wel. De een vind het oké om aangeraakt te worden en de ander absoluut niet. Sommigen doen aan ellebogenwerk, anderen zeggen vluchtig hoi en weer anderen staan gewoon opeens naast je en slaan het hele ritueel maar gewoon over.

Nu kun je je druk maken om een bepaalde alternatieve vorm van begroeten en je hier tegen gaan verzetten. Maar hoe ziet een dergelijk verzet eruit? Doelbewust niemand meer begroeten? Of gewoon alles negeren en je eigen vertrouwde begroetingsritueel erdoorheen drukken?

Dat eerste klinkt wat asociaal en het tweede zelfs agressief, wat het in zekere zin ook is. Een begroeting komt altijd van twee kanten; het is een vorm van communicatie. Het is een soort van bevestiging van elkaars aanwezigheid. Hoe je elkaars aanwezigheid waardeert kun je tot uitdrukking brengen in de groet. Hier komt de subtiele begroetingskunst om de hoek kijken. In deze simpele handeling kan alles tot uitdrukking komen van wie je op dat moment bent, waar je staat in het leven en hoe je je verhoudt tot de ander.

Ga je erin met een bepaald programma dat je hebt geleerd – of dat nu van je ouders komt, je vriendengroep of het bedrijf waar je werkt – dan bestaat het gevaar dat wanneer je hier niet van wil afwijken je agressief over kunt komen. Je krijgt dan bijvoorbeeld de wel bekende “net iets te stevige” handdruk. O maar wacht, we mochten natuurlijk geen handen meer schudden. Laten we een stap terug gaan. Je komt tot anderhalve meter van degene te staan die je wilt begroeten. Ga je meteen dichterbij staan, dan kan het al opdringerig overkomen, want je weet niet hoe die ander erin staat. Dus wat je doet, is oogcontact zoeken. Je gaat niet staan nadenken over hoe die ander al dan niet begroet wenst te worden, want dat kom je vanuit jezelf niet te weten. Het enige dat je kunt doen is de ander lezen en hem of haar de gelegenheid geven om jou te lezen. Daar begint de communicatie al: non-verbaal. Vervolgens kun jij of de ander een uitnodigend gebaar maken, een hand uitsteken, een elleboog of de ander vragen hoe we elkaar zullen begroeten. “Mag ik je een hand geven?”, of “zullen we gewoon knuffelen?” [ssht, niet verder vertellen dit].

Dit is pas het begin van vol vertrouwen communiceren tijdens de begroeting. Want zodra je de knuffel geeft, geef hem dan, maar ontvang hem ook tegelijkertijd. Je knuffelt elkaar. Dat betekent voelen. Je voelt het lijf van de ander tegen je aan en smelt ermee samen. Dat betekent ontspannen. Je bent zacht, je spieren staan niet strak. En mochten er handen worden geschud [stel je voor zeg] dan kan dit ook als knuffel worden beschouwd. Je toont respect door de ander te accepteren. Je neemt zijn of haar hand en in een splitseconde lees je de ander. Weer door te voelen. Je knijpt die andere hand dus niet fijn, maar jouw eigen hand is ook niet helemaal slap. Je voegt je naar de andere hand, de handdruk stem je op elkaar af en samen bezegelen jullie de begroeting.

Als er op deze wijze sprake is van communiceren, met vol vertrouwen dus, voelt dat fijn! Jullie zijn samen aanwezig en bevestigen dat aan elkaar. Zelfs als er geen sprake is van lichamelijk contact kan dit doormiddel van de ogen of door taal worden overgenomen. Het lichamelijke geeft het letterlijk wat meer gewicht. Maar het gewichtloze dat door de groet tot uitdrukking gebracht wordt, is er al.

Dit laatste is het moeilijkste en tegelijk het makkelijkste om te bevatten. Deze hele voorgaande redenering is nergens voor nodig wanneer je begrijpt dat het gewichtloze in alles tot uitdrukking komt in alles dat gewicht heeft. Vanuit dit besef is een begroeting ook helemaal geen issue en niet iets om je druk over te maken. Er is dan namelijk een absoluut vertrouwen in alles wat is en niet is. Dit grote Vertrouwen met de hoofdletter “V” gaat over vertrouwen in jezelf, in de ander en in het leven en is vrij van angst. Wanneer je vanuit deze geestesgesteldheid op iemand afstapt, ga je ontspannen zowel de verbale als non-verbale communicatie met iemand aan. Daar draai je je hand dan niet meer voor om. Of just wel!

Wil je ook leren waar dit subtiele besef vandaan komt dat je vol vertrouwen laat zijn en communiceren? Bekijk hier dan eens de digitale leerweg van de School voor Eenzijn – de eerste module is gratis te volgen.

Online training

Een bericht schrijven